Mijn naam is Jaïr Rosaria, ik ben 19 jaar en woon nu al iets langer dan twee jaar in Almere. Ik ben geboren in een Gronings stadje genaamd Delfzijl. Daar heb ik zestien jaar van mijn leven gewoond. Het is een leuke stad als je er bent opgegroeid, maar vaak vinden mensen die uit wat grotere steden komen het ‘’saai, eng, kaal, dus praktisch… niets’’. Het kan inderdaad best saai en eng zijn, maar dat kan je over elke stad wel zeggen. En kaal is het alleen op sommige plekken. Daarnaast is het een plek met veel karakter. Iedereen heeft wel een verschillende persoonlijkheid, dus niets is het zeker niet!

Maar toch, ik had het na zestien jaar wel gezien. Het is er niet groot, dus het duurt niet lang voordat je alle hoeken en gaten hebt gezien. Ik had een passie voor muziek en theater ontwikkeld en een doel voor mijzelf opgesteld, die niet paste bij deze kleine stad. Mijn vader woonde in de Randstad en hij vroeg me al een paar keer eerder of ik een tijdje bij hem wilde komen wonen. Toen heb ik op een dag binnen 30 seconden de beslissing gemaakt; ik ga weg hier. Maar ik mocht niet zomaar verhuizen; ik moest eerst een opleiding vinden.

In Almere vond ik iets wat naadloos aansloot bij mijn passie; de opleiding tot artiest. Ik heb snel al mijn spullen in tassen gestopt en ben toen met de trein naar Almere verhuisd, nog voordat de schooltijd aanbrak in september.

 

 

Een nieuwe, grote en vreemde stad, met nieuwe en vreemde mensen. Ja, hier pas ik wel tussen, dacht ik in eerste instantie. Maar het heeft wel een tijdje geduurd voordat ik mijn draai kon vinden. De mensen die ik mijn hele leven al kende en vrienden waar ik een hele goede band mee had opgebouwd voordat ik verhuisde, zag ik ineens veel minder. En dat was best wennen. Ik moest actief de beste mogelijkheden creëren om de mensen in Delfzijl zo vaak mogelijk te zien.

Maar door de juist gekozen opleiding en de doelen die ik voor mezelf had opgesteld, ben ik uiteindelijk wel gewend geraakt aan deze stad. Na twee jaar heb ik veel mensen leren kennen en heb ik een eigen netwerk kunnen opbouwen door allerlei stages, mijn klasgenoten en leraren.

Almere heeft me nog veel meer te bieden, denk ik. Ik moet de stad van mezelf blijven leren kennen, ontdekken en waarderen. Het voelt hier nog niet per se als thuis, omdat ik momenteel veel op en neer ga tussen de grote stad en het bescheiden Delfzijl. Maar het is wel een plek waar ik me prettig voel. Ooit zal het mijn thuis wel worden. Het ligt niet aan de mensen, het weer, de architectuur of de vreemde mensen, het is iets persoonlijks. Almere is eigenlijk een grotere versie van Delfzijl, al mist het misschien iets meer persoonlijkheid. Anders dan dat is het een fijne plek om te leven.

–   Jaïr Rosaria